Na maar liefst 45 jaar trouwe dienst bij de politie heeft wijkagent Tonny Vermulst (64) uit Best vrijdag afscheid genomen op een manier die het dorp niet snel zal vergeten. Met zes politiemotoren, zwaailichten en loeiende sirenes werd hij opgehaald voor zijn laatste rit langs het politiebureau, op weg naar zijn pensioen.
“Het leek wel alsof er een koning aankwam,” zegt Tonny lachend. “Ik heb genoten van het eerste tot het laatste moment.”
Afscheidstoet door het dorp
De indrukwekkende stoet trok langs het politiebureau in Best, het gemeentehuis en door het centrum van het dorp, waarna werd koers gezet richting zalencentrum Prinsenhof. Daar stonden collega’s opgesteld in een erehaag, samen met Tonny’s gezin.
“Normaal gesproken regel ik dit soort dingen voor anderen,” vertelt hij. “Nu was het ineens allemaal voor mij. Dat was echt overweldigend.”
Van agent tot vertrouwd gezicht
Tonny begon zijn loopbaan in 1980 bij de politie en groeide in de loop der jaren uit tot een bekend en vertrouwd gezicht in Son, Sint-Oedenrode en Best. De laatste jaren werkte hij als wijkagent, maar zijn werkzaamheden gingen veel verder dan dat.
Als motoragent begeleidde hij grote evenementen, officiële bezoeken en de spelersbussen van PSV. Ook zette hij zich in tijdens de Ferraridagen, waarbij hij zieke kinderen ophaalde om hen een onvergetelijke dag te bezorgen.
“Dat was echt een kroon op mijn werk,” zegt hij daarover.
Veelzijdige loopbaan
Naast zijn werk als wijk- en motoragent was Tonny onder meer actief bij de Mobiele Eenheid (ME), werkte hij als vuurwapendocent en gaf hij verkeerslessen op basisscholen. Zorg voor de gemeenschap stond altijd centraal.
“Eigenlijk bij alles wat met veiligheid, zorg en betrokkenheid te maken had, was hij wel betrokken,” zeggen collega’s over hem.
Voor zijn inzet en bevlogenheid ontving Tonny in 2018 Het Blauwe Hart, een onderscheiding voor politieagenten die hun werk met uitzonderlijke passie uitvoeren.
Confrontatie met zware momenten
Het politiewerk kende ook een schaduwzijde. Als motoragent stond Tonny regelmatig bij ernstige verkeersongevallen, gebeurtenissen die diepe indruk maakten. Ook verloor hij in de loop der jaren collega’s, door ongelukken tijdens het werk of door zelfdoding.
Eén zaak uit 1985 staat hem nog altijd helder voor de geest: een vijftienjarige jongen die zichzelf van het leven beroofde.
“Hij was als vermist opgegeven. Na uren zoeken kwamen we bij zijn vriendinnetje in de tuin uit. Dan vraag je je af wat er in het hoofd van zo’n jong iemand omgaat.”
Nabestaanden centraal
Tonny hechtte altijd veel waarde aan het contact met nabestaanden.
“Ik mocht niet alles vertellen, maar wat we wél mochten delen, deed ik uitgebreid. Nabestaanden bedankten me daar vaak voor. Dat gaf me een goed gevoel.”
Opvallend is dat hij zijn werk bewust thuis hield.
“Thuis vertelde ik niets. Mijn vrouw en kinderen horen nu pas wat ik allemaal heb meegemaakt. Ik wilde niet dat zij zich zorgen zouden maken.”
Als iets hem bezighield, sprak hij erover met collega’s of schreef hij het van zich af. “Ik heb altijd goed geslapen,” zegt hij tevreden.
Zorgen over respect voor hulpverleners
Hoewel Tonny met warme gevoelens terugkijkt op zijn loopbaan, ziet hij ook een zorgelijke ontwikkeling: het toenemende geweld tegen hulpverleners. Hij hoopt dat het respect voor de politie weer zal groeien.
Zijn boodschap is helder en eenvoudig:
“Praat met elkaar en probeer elkaar te begrijpen. Dat heb ik geleerd als wijkagent. Weten wie de mensen zijn, dát maakt het verschil.”
Een afscheid met applaus
Met zijn afscheid verliest Best niet alleen een wijkagent, maar ook een betrokken verbinder die decennialang klaarstond voor zijn gemeenschap. Vrijdag werd dat op indrukwekkende wijze zichtbaar — met motoren, sirenes en vooral veel waardering.
