Op een koude zaterdag in februari 2024 stapte René van Maastrigt op de fiets voor een vertrouwd rondje door de omgeving van Nieuwendijk. Het was iets wat hij vaker deed: even bewegen, even voelen hoe zijn conditie ervoor stond. Maar dit keer kwam hij niet meer thuis. René overleed onverwachts tijdens zijn fietstocht, een gebeurtenis die het leven van zijn gezin voorgoed veranderde.
Voor zijn dochter Rowie (33) is het verlies nog altijd voelbaar. “Het is bijna twee jaar geleden, maar soms voelt het alsof het gisteren is gebeurd,” vertelt ze. René was niet alleen haar vader, maar ook een warme, zorgzame man die altijd klaarstond voor anderen. Iemand met een glimlach, een luisterend oor en een groot hart.
Een man met liefde voor mensen en oldtimers
René stond bekend om zijn betrokkenheid bij zijn gezin, maar ook om zijn passie voor oldtimers. “Hij hield van auto’s die je niet elke dag ziet,” zegt Rowie. “Zijn allereerste auto was een rode oldtimer, en daar was hij enorm trots op.” Die liefde bleef hem zijn hele leven bij. Zelfs op zijn trouwdag speelde die een rol: René en zijn vrouw stapten in een oldtimer het huwelijksbootje in.
Een open huis en een warm gezin
Rowie groeide op in Nieuwendijk, samen met haar tweelingbroers en haar ouders. Het gezin vormde een hechte eenheid, waarin iedereen welkom was. “Het was altijd een zoete inval bij pap en mam thuis,” vertelt ze. “Niemand gebruikte de voordeur. De achterdeur stond altijd open, op z’n Brabants.”
Dat open karakter typeerde het gezin Van Maastrigt. “Mijn ouders waren echt een voorbeeld voor mij,” zegt Rowie trots. “Ze waren liefdevol naar elkaar en stonden altijd voor elkaar klaar. Zelfs na al die jaren samen kon je nog zien hoe verliefd ze waren. Dat is bijzonder.”
Altijd klaarstaan voor anderen
René was iemand die je maar hoefde te bellen en hij kwam eraan. Of het nu ging om het ophalen van zijn kleindochter van school, een buur helpen met schilderen of een piepende poort smeren: hij deed het zonder aarzeling. “Hij heeft uren in onze huizen gestoken, zodat wij er optimaal van konden genieten,” zegt Rowie.
Stilzitten paste niet bij hem. Was hij niet aan het klussen of bezig met zijn oldtimer, dan zat hij op de fiets. Samen met zijn wielrenclub maakte hij regelmatig lange tochten door de omgeving.
Een rit die anders eindigde
Op zaterdag 10 februari 2024 ging René opnieuw op pad. Na een lange winter wilde hij zijn conditie testen nu het wielrenseizoen weer voor de deur stond. Een kort rondje, niets bijzonders. Althans, zo leek het.
Een paar uur later probeerde Rowie haar vader te bellen. Hij nam niet op. “Dat was vreemd, want hij nam eigenlijk altijd op,” vertelt ze. Met een onbehaaglijk gevoel belde ze haar moeder. Tijdens dat telefoongesprek werd er aangebeld bij haar ouderlijk huis. Rowie hoorde haar moeder, zoals altijd, zeggen: “Kom maar achterom.”
Maar deze keer stond er geen bekende voor de deur. Het was een politieagent.
Het moment dat alles veranderde
Rowie hoorde via de telefoon hoe de agent vragen stelde. “Is uw man wielrenner? Welke kleur helm had hij op?” Toen volgde een schreeuw van haar moeder, een geluid dat ze nooit meer zal vergeten. “Dat ging door merg en been.”
Ze stapte meteen in de auto en reed naar haar ouders. Daar kreeg ze het nieuws waar ze al bang voor was: haar vader was overleden. René was in de polder bij Almkerk gevonden door een voorbijganger. Hij bleek te zijn overleden aan een hartstilstand tijdens het fietsen, 64 jaar oud.
“Ons werd verteld dat hij geen pijn heeft gehad,” zegt Rowie. “Dat geeft ons rust.”
Leven met herinneringen
Hoewel het leven doorgaat, blijft René voortleven in de herinneringen van zijn gezin. “Na mijn voetbalwedstrijden dronken we altijd warme chocolademelk met z’n allen,” vertelt Rowie. Zulke momenten koestert ze.
Ook ziet ze haar vader terug in zichzelf. “Zijn handigheid zit nu in mijn handen,” zegt ze. “En hij heeft me geleerd om te genieten van kleine dingen. Een kopje koffie in de zon, samen zijn met familie. Dat probeer ik nu echt te doen.”
René kwam die dag niet meer thuis. Maar de warmte die hij gaf, leeft voort in verhalen, herinneringen en in de mensen die hij achterliet.
